Opinion
Ka një ironi të thellë në mënyrën se si sot përpiqet të pozicionohet VMRO-DPMNE dhe lideri i saj Hristijan Mickoski karshi shqiptarëve. Një retorikë që mundohet të shitet si mbrojtëse e “ndjenjave të shqiptarëve”, por që në thelb bart një histori të gjatë mohimi, frike dhe instrumentalizimi politik të po atyre ndjenjave.
Sepse, nëse ka një periudhë që shqiptarët e këtij vendi nuk mund ta harrojnë lehtë, ajo është viti 2016–2017. Koha kur e ashtuquajtura “platformë e Tiranës” u demonizua deri në absurditet. Në sallën e Parlamentit, deputetë të VMRO-DPMNE flisnin për rrezik ndaj shtetit, për federalizim, për kërcënim ndaj identitetit maqedonas – ndërkohë që në thelb bëhej fjalë për kërkesa elementare: barazi gjuhësore, përfaqësim më të drejtë dhe respekt institucional për shqiptarët.
A nuk ishin pikërisht këta zëra që e quanin gjuhën shqipe “kërcënim”?
A nuk ishin ata që e shndërruan debatin për të drejtat në një fushatë frike kolektive?
A nuk ishin ata që mobilizuan rrugën kundër një marrëveshjeje politike mes partive shqiptare?
Dhe sot, të njëjtët aktorë flasin për “manipulim të ndjenjave të shqiptarëve”.
Është një kthesë që nuk vjen nga reflektimi, por nga nevoja politike. Sepse realiteti ka ndryshuar: shqiptarët nuk janë më faktor që mund të injorohet apo trajtohet vetëm si kartë elektorale. Ata janë pjesë kyçe e ekuacionit politik dhe çdo pretendim për pushtet kalon edhe përmes tyre.
Por problemi me këtë qasje të re është se nuk është e sinqertë. Nuk është rezultat i një evolucioni ideologjik, por i një kalkulimi të ftohtë. Dhe këtu qëndron hipokrizia.
Kur dje e shpallje një kërkesë legjitime si “kërcënim për shtetin”, ndërsa sot e përdor të njëjtën ndjenjë për të akuzuar të tjerët për manipulim, nuk je duke mbrojtur shqiptarët – je duke tentuar t’i përdorësh ata.
Sepse manipulimi nuk qëndron vetëm në fjalët që thuhen sot, por edhe në heshtjen për atë që është thënë dje.
Dhe shqiptarët e dinë mirë këtë. Ata e mbajnë mend diskursin e ashpër parlamentar, etiketimet, frikën e fabrikuar dhe refuzimin kategorik të çdo avancimi të të drejtave të tyre. Nuk harrohet lehtë një periudhë kur identiteti yt trajtohej si problem.
Prandaj, kur sot dëgjojnë deklarata për “mbrojtje të ndjenjave”, pyetja që lind natyrshëm është:
A është kjo një përpjekje për reflektim, apo thjesht një version më i sofistikuar i të njëjtit manipulim?
Në fund, nuk është çështje se kush “lejon” apo “nuk lejon” manipulimin e shqiptarëve. Sepse shqiptarët nuk janë pronë politike e askujt. Ata janë qytetarë që dinë të dallojnë mes kujtesës dhe propagandës.
Dhe kujtesa, ndryshe nga retorika, nuk ndryshon sipas nevojës së momentit./macedoniapress
